De kracht van de knielende man

“De kracht van de knielende man“ is voor BDSMforyou.nl geschreven door Meesteres Moriah.

19 november – Internationale Mannendag

Op 19 november is het Internationale Mannendag. Een mooie gelegenheid om eens stil te staan bij mannelijkheid, bij de verwachtingen die we als maatschappij van mannen hebben en bij de vooroordelen die daar nog altijd aan kleven. En omdat dit BDSMforyou is, wil ik deze dag graag aandacht besteden aan een groep mannen die naar mijn mening veel te weinig erkenning krijgt. Mannen die zich niet laten leiden door het traditionele beeld van mannelijkheid, die hun kwetsbaarheid durven tonen en die zich vrijwillig aan een ander kunnen onderwerpen. Vandaag wil ik het hebben over de onderdanige man.

Zelfvertrouwen, daadkracht, karakter

Want wat is dat toch met onze maatschappij? Waarom vinden we een man die de leiding neemt doorgaans krachtig en stoer, terwijl een man die vrijwillig knielt al snel het stempel zwak krijgt? Waarom wordt dominantie geassocieerd met zelfvertrouwen, daadkracht en karakter, terwijl onderdanigheid kennelijk iets zou zeggen over een gebrek daaraan? Alsof de één automatisch boven de ander staat, ook buiten de dynamiek waarin beiden vrijwillig hun plaats hebben gekozen.

Ik kijk daar heel anders tegenaan. Sterker nog, ik vind dat er uit een oprecht onderdanige man een enorme kracht kan stralen. Een kracht die misschien minder zichtbaar is, omdat hij zich niet uit in het overheersen van anderen. Het is de kracht van iemand die zijn eigenwaarde van binnenuit haalt, die zichzelf niet voortdurend hoeft te bewijzen en die het aandurft zijn ego los te laten.

Een man die kan afdalen naar het niets, die zichzelf volledig afhankelijk durft op te stellen en een ander op een voetstuk kan plaatsen, zonder daar zelf vanaf te vallen.

Dat vind ik indrukwekkend.

Wanneer is een man eigenlijk een echte man?

We groeien op met allerlei beelden van hoe een man zou moeten zijn. Hij moet sterk zijn, zijn verantwoordelijkheid nemen, voor zichzelf opkomen en vooral niet te veel emotie tonen. Huilen is iets voor watjes, afhankelijkheid is een zwakte en wie zich laat overheersen, heeft kennelijk geen ruggengraat. Natuurlijk zijn die opvattingen de afgelopen decennia behoorlijk veranderd, maar laten we vooral niet doen alsof ze verdwenen zijn. Ze zitten nog altijd diep verankerd in onze samenleving en worden soms zelfs doorgegeven zonder dat we ons daarvan bewust zijn.

Kijk alleen al naar de manier waarop we over mannen spreken. Een man die zijn vrouw stevig onder de duim houdt, wordt in bepaalde kringen misschien nog altijd als een echte kerel gezien. Maar wanneer diezelfde man vertelt dat hij graag aan de voeten van zijn vrouw knielt, haar wil dienen en er voldoening uit haalt haar wensen boven die van zichzelf te plaatsen, verandert de toon van het gesprek waarschijnlijk behoorlijk. Ineens worden er vraagtekens gezet bij zijn mannelijkheid. Is hij wel een echte vent? Laat hij niet over zich heen lopen? Heeft hij soms niets te vertellen thuis?

Alsof mannelijkheid iets is wat je kunt verliezen door een ander vrijwillig de leiding te geven. Ik vind dat een merkwaardige gedachte. Want wanneer is een man eigenlijk een echte man? Wie bepaalt dat? En waarom zou de manier waarop iemand zijn persoonlijke verlangens beleeft iets afdoen aan zijn waarde als mens?

De man die niets meer hoeft te bewijzen

In mijn beleving schuilt er een bijzondere kracht in mannen die hun eigen onderdanigheid werkelijk hebben omarmd. Ik heb het dan over mannen die zichzelf kennen, die weten wat ze verlangen en die niet langer in gevecht zijn met hun eigen gevoelens. Mannen die hun onderdanigheid niet beschouwen als iets waarvoor ze zich moeten schamen, maar als een wezenlijk onderdeel van wie ze zijn.

Daar is vaak een hele ontwikkeling aan voorafgegaan. Want het is nogal wat om te ontdekken dat jouw diepste verlangens misschien helemaal niet aansluiten bij het beeld dat de buitenwereld van jou heeft. Dat je als man kunt verlangen naar afhankelijkheid, overgave, dienstbaarheid of zelfs vernedering, terwijl je tegelijkertijd prima in staat bent je eigen leven vorm te geven. Dat je maatschappelijk succesvol kunt zijn, verantwoordelijkheden draagt en zelfstandig beslissingen neemt, maar binnen een D/s-dynamiek juist verlangt naar iemand die jou vertelt wat je moet doen.

Voor sommige mannen is het een jarenlang gevecht om die verschillende kanten van zichzelf met elkaar te verenigen. Ze proberen hun verlangens weg te stoppen, rationaliseren ze of zoeken naar verklaringen waarom ze voelen wat ze voelen. Alsof er ergens iets verkeerd is gegaan waardoor ze niet voldoen aan het traditionele beeld van mannelijkheid.

Maar wat valt er eigenlijk te verklaren? Waarom zou een man die verlangt naar onderdanigheid minder mannelijk zijn dan een man die verlangt naar dominantie?

Ik vind het juist bijzonder wanneer een man op een gegeven moment kan zeggen: dit ben ik. Zonder excuses, zonder schaamte en zonder de behoefte zijn verlangens tegenover de hele wereld te verdedigen. Hij heeft zijn eigenwaarde gevonden in zichzelf en hoeft daarvoor niet langer de goedkeuring van anderen te verzamelen.

Knielen zonder jezelf te verliezen

Misschien is dit wel het belangrijkste wat ik over mannelijke onderdanigheid wil vertellen. Want er bestaat nogal eens verwarring over wat het betekent wanneer een man zich onderwerpt. Alsof hij daarmee automatisch zijn persoonlijkheid, zelfstandigheid en eigenwaarde inlevert. Alsof degene die knielt per definitie minder waard is dan degene voor wie hij knielt. Voor mij is dat een volkomen verkeerde interpretatie van onderdanigheid.

Wanneer een man vrijwillig voor mij knielt, hoeft hij daarmee niets van zijn menselijke waarde in te leveren. Hij kan zijn trots opzijzetten, zijn ego laten varen en zich volledig overgeven aan mijn leiding. Binnen onze dynamiek kan hij zelfs verlangen naar een situatie waarin hij niets meer te vertellen heeft, waarin hij volledig afhankelijk is van mijn beslissingen en waarin zijn eigen wensen tijdelijk ondergeschikt worden aan die van mij. Maar dat betekent niet dat hij als mens minder wordt.

Sterker nog, juist het vermogen om die afhankelijkheid toe te laten zonder zijn eigenwaarde te verliezen, vind ik een bijzonder teken van innerlijke kracht. Hij hoeft zichzelf niet groter te maken door mij kleiner te houden. Hij kan mij op een voetstuk plaatsen zonder daar zelf vanaf te vallen. Hij kan zichzelf binnen onze dynamiek tot het niets laten reduceren, terwijl hij diep vanbinnen weet dat zijn waarde als mens onaangetast blijft.

Dat is een wezenlijk verschil met iemand die zich onderwerpt omdat hij werkelijk gelooft niets waard te zijn. Want onderdanigheid vanuit zelfbewustzijn is iets heel anders dan onderdanigheid vanuit zelfverachting. Natuurlijk kunnen gevoelens van minderwaardigheid, onzekerheid of schaamte onderdeel zijn van iemands beleving. Ook dat verdient aandacht en begrip. Maar voor mij ligt de schoonheid van bewuste overgave juist in het feit dat iemand weet wie hij is en vanuit die zekerheid durft los te laten.

Ook binnen BDSM bestaan vooroordelen

Het zou gemakkelijk zijn om uitsluitend naar de buitenwereld te wijzen, maar laten we ook eens kritisch naar onze eigen BDSM-gemeenschap kijken. Want ook daar kom ik regelmatig opvattingen tegen die mij verbazen. Alsof een Dominant automatisch sterker, intelligenter of waardevoller zou zijn dan een onderdanige. Alsof de positie die iemand binnen een D/s-dynamiek inneemt iets zegt over zijn maatschappelijke status of persoonlijke kwaliteiten.

Een Dominant wordt nogal eens bewonderd om zijn uitstraling, zelfverzekerdheid en vermogen om leiding te geven. Daar is op zichzelf niets mis mee. Maar waarom zouden we niet met dezelfde bewondering kunnen kijken naar een onderdanige die de moed heeft zijn kwetsbaarheid te tonen? Naar iemand die zijn vertrouwen volledig in handen van een ander durft te leggen? Naar een man die zichzelf emotioneel durft bloot te geven, terwijl hij heel goed weet dat juist die kwetsbaarheid hem ook geraakt kan laten worden?

Ik heb in de loop der jaren dominante mannen ontmoet die helemaal niet zo stevig in hun schoenen stonden als hun houding deed vermoeden. Mannen die hun dominantie nodig leken te hebben om zich belangrijk te voelen, die moeite hadden met tegenspraak of die hun positie gebruikten om hun eigen onzekerheden te verhullen. En ik heb onderdanige mannen ontmoet die een enorme innerlijke rust uitstraalden, die precies wisten wie ze waren en die geen enkele behoefte hadden om zichzelf boven een ander te plaatsen.

Andersom bestaan die voorbeelden natuurlijk net zo goed. Een dominante man kan een prachtig zelfbewust mens zijn en een onderdanige man kan worstelen met zijn onzekerheden. De gekozen rol zegt daar op zichzelf helemaal niets over.

Daarom vind ik het zo vreemd wanneer we dominantie automatisch op een hoger plan plaatsen dan onderdanigheid. Binnen een D/s-dynamiek kunnen we bewust kiezen voor een machtsverschil, maar dat maakt ons als mensen nog niet ongelijkwaardig.

De moed om kwetsbaar te zijn

Kwetsbaarheid wordt vaak gezien als het tegenovergestelde van kracht. Ik vind dat eigenlijk een vreemde tegenstelling, want juist het tonen van kwetsbaarheid kan behoorlijk wat moed vragen. Zeker wanneer je als man bent opgegroeid met de boodschap dat je vooral sterk moet zijn en je emoties zoveel mogelijk voor jezelf moet houden.

Een onderdanige man die zich werkelijk durft over te geven, laat soms kanten van zichzelf zien die hij jarenlang voor de buitenwereld verborgen heeft gehouden. Zijn onzekerheden, zijn angsten, zijn diepste verlangens en misschien zelfs zijn schaamte. Hij geeft een ander de gelegenheid hem te zien op momenten waarop hij zichzelf niet langer achter zijn gebruikelijke maatschappelijke rol kan verschuilen.

Dat vraagt om vertrouwen. En vertrouwen is nogal wat, zeker wanneer je iemand de mogelijkheid geeft om je emotioneel te raken.

Natuurlijk is die overgave geen vanzelfsprekendheid en al helemaal geen vrijbrief voor een Dominant om onzorgvuldig met iemand om te gaan. Juist wanneer een onderdanige zich zo kwetsbaar opstelt, rust er een enorme verantwoordelijkheid op degene die de leiding krijgt. Die moet begrijpen wat er wordt toevertrouwd en zorgvuldig omgaan met de grenzen, gevoelens en veiligheid van de ander.

Ik beschouw het vertrouwen van een onderdanige dan ook als iets kostbaars. Iets wat je kunt verdienen, maar wat je nooit zomaar mag opeisen. En zeker niet iets wat je als Dominant automatisch toekomt.

De kracht van het niets

Er zit iets fascinerends in de gedachte dat een mens vrijwillig afstand kan doen van alles waarmee hij zichzelf normaal gesproken definieert. Zijn maatschappelijke positie, zijn prestaties, zijn verantwoordelijkheden, zijn behoefte aan controle en misschien zelfs zijn trots.

Binnen een intense D/s-dynamiek kan een onderdanige verlangen naar een toestand waarin al die zaken er tijdelijk niet meer toe doen. Waarin hij geen directeur, ondernemer, vader, echtgenoot of succesvolle zakenman hoeft te zijn. Waarin hij geen beslissingen hoeft te nemen, geen verwachtingen hoeft waar te maken en zich niet voortdurend hoeft af te vragen of hij wel voldoet.

Waarin hij eenvoudigweg mag zijn wat hij op dat moment verlangt te zijn: onderdanig. Misschien zelfs niets.

En juist dat niets vind ik zo interessant. Want hoe kun je jezelf volledig wegcijferen zonder jezelf werkelijk kwijt te raken? Hoe kun je iemand anders zoveel macht geven en toch innerlijk vrij blijven? Hoe kun je je trots laten varen zonder je waardigheid te verliezen?

Volgens mij ligt het antwoord voor een belangrijk deel in zelfbewustzijn. Wanneer je weet wie je bent, hoef je jezelf niet voortdurend vast te klampen aan de uiterlijke bevestiging daarvan. Je kunt tijdelijk afstand nemen van je gebruikelijke positie, omdat je weet dat die niet bepaalt wat je als mens waard bent.

De man die voor mij knielt, hoeft mij niets te bewijzen over zijn maatschappelijke succes. Zijn bankrekening interesseert mij op dat moment niet, zijn functietitel evenmin. Ik wil de mens ontmoeten die achter al die uiterlijke kenmerken schuilgaat. En wanneer hij mij toestaat die mens werkelijk te zien, beschouw ik dat als een bijzonder geschenk.

Onderdanigheid is geen wedstrijd in zelfopoffering

Toch wil ik hier ook een belangrijke kanttekening bij plaatsen. Want hoezeer ik de kracht van bewuste onderdanigheid ook bewonder, ik vind niet dat een man zijn waarde als onderdanige moet afmeten aan hoeveel hij bereid is op te offeren.

Meer pijn verdragen maakt je niet automatisch een betere sub. Minder grenzen hebben evenmin. En jezelf volledig wegcijferen in de hoop daarmee de liefde, aandacht of goedkeuring van een Dominant te verdienen, is wat mij betreft geen bewijs van bijzondere toewijding.

Ik zie soms mannen die zo graag willen voldoen aan het beeld van de perfecte onderdanige, dat ze zichzelf daarbij uit het oog verliezen. Ze willen alles kunnen, alles verdragen en vooral nooit teleurstellen. Ze denken misschien dat ze pas werkelijk onderdanig zijn wanneer ze nergens meer bezwaar tegen maken.

Maar waarom zou je jezelf moeten beschadigen om te bewijzen dat je iemand wilt dienen?

Voor mij zit de schoonheid van onderdanigheid juist in de vrijwilligheid ervan. In het bewuste verlangen om een ander te dienen, vanuit een eigen innerlijke overtuiging. En daar hoort ook bij dat iemand zijn grenzen mag hebben, zijn eigen tempo mag bepalen en zichzelf serieus blijft nemen.

Een man hoeft niet alles te kunnen of te willen om een waardevolle onderdanige te zijn. Zijn oprechtheid, betrouwbaarheid, zelfkennis en bereidheid om zich te ontwikkelen zeggen mij uiteindelijk veel meer dan een indrukwekkende lijst met dingen die hij allemaal zou durven ondergaan.

Mijn bewondering voor de knielende man

Ik heb door de jaren heen heel wat onderdanige mannen mogen ontmoeten. Ieder met zijn eigen verhaal, verlangens, onzekerheden en beweegredenen. Sommige mannen stonden nog helemaal aan het begin van hun ontdekkingstocht, anderen hadden hun onderdanigheid al jarenlang een vanzelfsprekende plaats in hun leven gegeven.

Wat mij vooral raakt, zijn de mannen die zichzelf durven te zijn. Die niet langer proberen hun verlangens passend te maken binnen het beeld dat anderen van hen hebben. Die begrijpen dat hun onderdanigheid geen tekortkoming is en dat ze hun mannelijkheid niet verliezen wanneer ze zich aan een vrouw onderwerpen.

Ik kan oprecht bewondering voelen voor een man die voor mij knielt en daarbij niets hoeft op te houden. Die zijn ego durft los te laten, zijn kwetsbaarheid toont en mij het vertrouwen geeft om hem binnen onze dynamiek te leiden. Een man die mij op een voetstuk kan plaatsen, zonder zelf het gevoel te hebben dat hij daardoor minder wordt.

Want uiteindelijk zegt zijn knielende houding mij niets over zijn waarde als mens. Die wordt bepaald door wie hij is, hoe hij met anderen omgaat, hoe hij zijn verantwoordelijkheden draagt en hoe hij zichzelf en de mensen om hem heen behandelt.

Zijn onderdanigheid is daar een onderdeel van. Soms een heel belangrijk onderdeel. Maar nooit de maatstaf voor zijn menselijke waarde.

En misschien is dat wel precies waarom ik zoveel kracht kan zien in een man die vrijwillig knielt. Omdat hij niet langer afhankelijk hoeft te zijn van de goedkeuring van een buitenwereld die meent te mogen bepalen hoe een echte man zich behoort te gedragen.

Een ode aan mannen die durven knielen

Op deze Internationale Mannendag wil ik daarom graag mijn waardering uitspreken voor de onderdanige mannen. Voor de mannen die hun verlangens hebben durven onderzoeken, die de confrontatie met hun eigen schaamte zijn aangegaan en die uiteindelijk de moed hebben gevonden om zichzelf te accepteren.

Voor de mannen die zich nog altijd afvragen of er iets mis met hen is, omdat hun verlangens niet aansluiten bij wat de maatschappij van hen verwacht. Voor de mannen die hun onderdanigheid noodgedwongen verborgen houden, omdat ze bang zijn voor afwijzing, onbegrip of het verlies van hun maatschappelijke positie.

En natuurlijk voor de mannen die inmiddels hun eigen weg hebben gevonden en hun onderdanigheid met trots, plezier en overtuiging beleven.

Ik hoop dat er een tijd komt waarin we ophouden mannelijkheid af te meten aan de hoeveelheid macht die een man over anderen kan uitoefenen. Waarin we begrijpen dat kracht vele gezichten heeft en dat iemand die vrijwillig de controle uit handen geeft, daarmee niet automatisch zijn zelfstandigheid of waardigheid verliest.

Een man mag sterk zijn. Hij mag kwetsbaar zijn. Hij mag leidinggeven en hij mag zich laten leiden. Hij mag zijn verlangens onderzoeken en zijn eigen invulling geven aan wat mannelijkheid voor hem betekent.

En als die invulling inhoudt dat hij het liefst aan de voeten van een vrouw knielt, dan maakt hem dat in mijn ogen geen spat minder man.

Misschien schuilt de grootste vrijheid van een man uiteindelijk wel in het besef dat hij helemaal niets meer hoeft te bewijzen over zijn mannelijkheid.

Aan alle mannen die durven knielen: een prachtige Internationale Mannendag gewenst.

Meesteres Moriah