Je verlangt naar overgave, maar bent helemaal niet onderdanig

Misschien is er helemaal niets tegenstrijdigs aan wat je voelt. Misschien heb je alleen altijd de verkeerde woorden gebruikt om je verlangen te begrijpen.

Je bent een sterk mens. Je weet wat je wilt, neemt je eigen beslissingen en hebt helemaal geen behoefte om iemand boven jezelf te plaatsen. Het idee dat je onderdanig zou zijn, past niet bij je. Sterker nog, misschien verzet alles in je zich wel tegen die gedachte. En toch is er dat verlangen. Om de controle eens volledig los te laten. Om niet voortdurend na te hoeven denken, niets te hoeven bepalen en je helemaal te laten meevoeren in een intense beleving. Misschien heb je dat verlangen jarenlang weggedrukt, omdat je het niet kon rijmen met wie je bent. Want hoe kun je verlangen naar iets wat zo sterk met onderdanigheid wordt geassocieerd, terwijl je jezelf absoluut niet als onderdanig beschouwt?

Maar wat als die twee helemaal niet onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn? Wat als je niet naar onderdanigheid verlangt, maar naar iets heel anders?

Wat als je eigenlijk verlangt naar overgave?

Onderdanigheid is niet hetzelfde als overgave

Binnen BDSM spreken we voortdurend over dominantie en onderdanigheid. De één leidt, de ander volgt. De één neemt de controle, de ander geeft die uit handen. Het is een bekende machtsverhouding, maar misschien hebben we daardoor twee wezenlijk verschillende begrippen te veel met elkaar verweven.

Onderdanigheid heeft te maken met je verhouding tot een ander. Met het verlangen om te dienen, te gehoorzamen of bewust een ondergeschikte positie in te nemen. Overgave is iets anders. Het is een innerlijke ervaring waarin je jezelf toestaat om los te laten. Om niet voortdurend alles te beheersen, te verklaren of te controleren. Om volledig aanwezig te zijn bij wat je voelt.

Daarvoor hoef je helemaal niet onderdanig te zijn.

Je kunt een krachtige, onafhankelijke vrouw zijn die niemand nodig heeft om haar te vertellen wat ze moet doen, en toch intens genieten van een situatie waarin ze tijdelijk niets hoeft te bepalen. Je kunt een zelfbewuste man zijn die in het dagelijks leven leidinggeeft en verantwoordelijkheid draagt, maar die ernaar verlangt om zich volledig te laten meevoeren door lichamelijke sensaties, emoties of de intensiteit van een BDSM-beleving.

Dat maakt je niet automatisch onderdanig. Het maakt je iemand die verlangt naar overgave.

Misschien worstel je niet met je verlangen, maar met het etiket

Hoeveel mensen zouden hun eigen verlangens afwijzen omdat ze die niet kunnen verenigen met hun zelfbeeld? Omdat ze denken dat genieten van het loslaten van controle automatisch betekent dat ze onderdanig zijn?

Misschien herken je dat wel. Je voelt een bepaalde aantrekkingskracht tot BDSM, maar zodra het woord onderdanig valt, ontstaat er weerstand. Je wilt helemaal niet dienen. Je wilt niet gehoorzamen. Je wilt jezelf niet als minderwaardig of ondergeschikt beschouwen. En dus concludeer je dat BDSM waarschijnlijk toch niet bij je past.

Maar misschien wijs je niet de beleving af. Misschien wijs je alleen de betekenis af die je eraan hebt gegeven.

We zijn zo gewend om mensen binnen BDSM in rollen onder te verdelen, dat we soms vergeten te vragen waar iemand werkelijk naar verlangt. Niet iedereen die graag de controle loslaat, wil een sub zijn. Niet iedereen die zich laat leiden, verlangt naar een D/s-verhouding. En niet iedereen die zich volledig overgeeft, doet dat aan een Dominant.

Misschien hoef je jezelf helemaal niet opnieuw te definiëren. Misschien mag je gewoon ontdekken dat er meer mogelijkheden zijn dan de hokjes waarin we onszelf proberen te plaatsen.

Overgave hoeft niet eens aan een Dominant gericht te zijn

Dit is misschien wel het mooiste inzicht. Overgave hoeft helemaal niet om een ander te draaien.

Je kunt je overgeven aan het moment. Aan de aanraking van een hand, het ritme van een flogger, de geborgenheid van bondage of de stilte waarin je alleen nog je eigen ademhaling hoort. Aan een emotie die onverwacht naar boven komt. Aan een intense lichamelijke ervaring waarin je gedachten langzaam naar de achtergrond verdwijnen.

Je hoeft op dat moment niemand te dienen. Je hoeft niet gehoorzaam te zijn. Je hoeft zelfs geen enkele behoefte aan een machtsverhouding te voelen. Je mag simpelweg ervaren.

Een Dominant kan daarin een prachtige rol vervullen, maar hoeft niet het doel van je overgave te zijn. Die kan ook degene zijn die je begeleidt, die de omstandigheden schept waarin jij je veilig genoeg voelt om los te laten. Die je niet kleiner maakt, maar je juist de ruimte geeft om volledig aanwezig te zijn. En soms ontstaat die overgave zelfs zonder Dominant, tijdens een solobeleving waarin je jezelf de vrijheid geeft om alles te voelen wat zich aandient.

Vertrouwen en veiligheid vormen de voedingsbodem

Overgave kun je niet afdwingen. Je kunt iemand bevelen om te knielen, een houding aan te nemen of een opdracht uit te voeren, maar je kunt niemand bevelen om zich vanbinnen werkelijk open te stellen. Daarvoor is iets anders nodig: vertrouwen en het gevoel van veiligheid.

Niet alleen fysieke veiligheid, maar vooral ook emotionele veiligheid. De zekerheid dat je niet wordt veroordeeld om wat je voelt. Dat je kwetsbaarheid niet tegen je gebruikt wordt. Dat je grenzen gerespecteerd worden en dat je niets hoeft te bewijzen.

Want overgave vraagt niet dat je alles accepteert of je eigen grenzen vergeet. Integendeel. Juist wanneer je weet dat je altijd mag stoppen, nee mag zeggen of kunt aangeven wat je nodig hebt, kan er ruimte ontstaan om die controle tijdelijk los te laten.

En veiligheid betekent niet dat alles comfortabel moet zijn. Een BDSM-beleving mag spannend zijn, confronterend, intens en soms emotioneel ingewikkeld. Maar er is een groot verschil tussen spanning die je bewust wilt ervaren en een situatie waarin je je werkelijk onveilig voelt.

Hoe minder je het gevoel hebt dat je je móét overgeven, hoe meer ruimte er kan ontstaan om dat vrijwillig te doen.

Misschien ligt daarin ook wel een van de belangrijkste kwaliteiten van een goede Dominant. Niet het vermogen om iemand tot overgave te dwingen, maar het vermogen om een sfeer te creëren waarin overgave mogelijk wordt.

Je hoeft niet altijd sterk te zijn om sterk te blijven

We hebben onszelf vaak aangeleerd om voortdurend overeind te blijven. We zorgen, regelen, beslissen, beschermen en dragen verantwoordelijkheden. We houden onze emoties onder controle, bewaken ons imago en laten liever niet zien waar we kwetsbaar zijn. Maar waarom zou je kracht verliezen wanneer je die bescherming tijdelijk laat zakken?

Waarom zou een vrouw die zich volledig overgeeft aan een intense beleving daardoor minder zelfstandig zijn? Waarom zou een man die zijn emoties durft te tonen minder krachtig worden? Waarom zou het loslaten van controle iets afdoen aan je eigenwaarde?

Misschien vraagt het juist moed om jezelf toe te staan iets te ervaren wat niet past bij het beeld dat je jarenlang van jezelf hebt gehad. Je hoeft niet altijd degene te zijn die alles onder controle heeft. Je mag ook degene zijn die voelt, ontvangt, geniet, huilt, lacht of zich volledig laat meeslepen. Omdat ook die kant van jou bestaansrecht heeft.

De diepste overgave is misschien wel die aan jezelf

En dan komen we bij iets wat veel verder reikt dan BDSM. Wat als de werkelijke overgave niet begint bij het loslaten van controle, maar bij het loslaten van je oordeel over jezelf? Bij het moment waarop je niet langer probeert te verklaren waarom je bepaalde verlangens hebt. Waarop je ophoudt jezelf in een rol te dwingen die niet bij je past. Waarop je accepteert dat je zowel krachtig als kwetsbaar kunt zijn, zowel zelfstandig als ontvankelijk, zowel iemand die graag de leiding neemt als iemand die soms niets liever wil dan zich volledig laten meevoeren.

Je hoeft niet te kiezen tussen die verschillende kanten van jezelf. Ze kunnen naast elkaar bestaan, zonder elkaar tegen te spreken. Misschien is dat wel waarom overgave zo bevrijdend kan zijn. Omdat je eindelijk ruimte maakt voor delen van jezelf die je lange tijd hebt tegengehouden. En misschien ontdek je dan dat je verlangen helemaal niet zo ingewikkeld of tegenstrijdig is als je altijd hebt gedacht.

Je hoeft jezelf geen sub te noemen om te mogen voelen

Misschien wordt het tijd dat we binnen BDSM andere vragen gaan stellen. Niet uitsluitend of iemand Dominant, onderdanig of switch is, maar wat iemand werkelijk verlangt te ervaren. Waar zou jij je aan willen overgeven? Wat zou je voor even willen loslaten? Wanneer voel jij je veilig genoeg om je kwetsbaarheid te tonen? En welke kanten van jezelf heb je tot nu toe geen ruimte durven geven?

Je hoeft niet onderdanig te zijn om te verlangen naar overgave. Je hoeft niet te gehoorzamen om je te laten leiden. Je hoeft niet te knielen om diep geraakt te worden. En je hoeft jezelf niet ondergeschikt te maken om de controle tijdelijk los te laten.

Onderdanigheid kan een prachtige weg naar overgave zijn, maar het is niet de enige. En misschien is overgave voor jou wel iets heel anders dan je altijd hebt gedacht. Dus als je al jarenlang worstelt met een verlangen dat niet lijkt te passen bij wie je bent, stel jezelf dan eens een andere vraag:

Waar verlang ik werkelijk naar, wanneer ik mezelf even helemaal niets hoef op te leggen?

Want misschien hoef je jezelf helemaal niet te veranderen om je verlangens te begrijpen. Misschien hoef je alleen maar op te houden jezelf tegen te houden.

Meesteres Moriah