BDSMforyou
Basisinformatie & beginners

Hoe eerlijk durf jij te zijn over je BDSM-gevoelens?

Door Mrs Moriah7 min lezen
In dit artikel
  1. I'm a girl with a mission
  2. Nergens over te verbazen
  3. Zelfs mijn moeder had er niets op aan te merken
  4. Maar misschien heb ik makkelijk praten
  5. Eerlijkheid betekent niet dat iedereen alles hoeft te weten
  6. Hoe eerlijk durf jij te zijn?
  7. Maar nu ben ik eigenlijk vooral nieuwsgierig naar jou

“Hoe eerlijk durf jij te zijn over je BDSM-gevoelens?“ is voor BDSMforyou.nl geschreven door Meesteres Moriah.

Als iemand mij vraagt wat voor werk ik doe, geef ik daar doorgaans gewoon eerlijk antwoord op. Ook wanneer ik in het ziekenhuis zit en een arts informeert naar mijn werkzaamheden. Ik geef BDSM-workshops. Punt. Soms verschijnt er een glimlach, soms ontstaat er een leuk gesprek en regelmatig zie ik de nieuwsgierigheid in iemands ogen verschijnen. Wat ik eigenlijk nog nooit heb meegemaakt, is een vervelende reactie. Wel krijg ik regelmatig te horen: 'Oh, wat bijzonder, dat hoor je niet zo vaak.'

Nee, dat snap ik. Want hoeveel mensen zullen er überhaupt eerlijk voor uitkomen dat ze iets met BDSM doen? Hoeveel mensen houden hun voorkeur liever verborgen, uit angst voor het oordeel van een ander? En hoeveel mensen zouden eigenlijk best nieuwsgierig zijn, maar durven daar geen vragen over te stellen?

Hoe eerlijk durf jij te zijn over je BDSM-gevoelens?

I'm a girl with a mission

Ik heb een missie. Ik wil de buitenwereld graag laten zien hoe mooi, bijzonder, liefdevol, intens en vooral hoe NORMAAL BDSM eigenlijk is. Want dat is het voor mij. Een heel normaal onderdeel van mijn leven, waar ik bovendien ontzettend veel passie voor voel.

En als ik er zelf al niet openlijk voor durf uit te komen, hoe kan ik dan van een ander verwachten dat die er ooit normaal tegenaan gaat kijken?

Dat betekent overigens niet dat ik ermee te koop loop. Waarom zou ik? Ik voel totaal geen behoefte om anderen ongevraagd te bestrooien met mijn voorkeuren, mijn passie of mijn werkzaamheden. Daar zit niemand op te wachten en ik trouwens ook niet. Maar wanneer iemand mij iets vraagt, krijgt diegene een eerlijk antwoord.

Zo zijn er ook buren die misschien nieuwsgierig zijn naar ons speelhuis. Niet zo vreemd natuurlijk, want we zijn daar inmiddels al vier jaar aan het verbouwen. Mocht een van hen eens willen zien wat we daar allemaal hebben uitgespookt, dan heb ik er geen enkele moeite mee om een rondleiding te geven. Wel met een kleine waarschuwing vooraf, want ik kan me voorstellen dat niet iedereen voorbereid is op een confrontatie met een volledig ingerichte dungeon.

Ik heb er geen behoefte aan om mijn leefwereld voor anderen te verbergen. Maar ik vind het wel prettig als mensen zelf kunnen bepalen of ze daar een kijkje in willen nemen.

Nergens over te verbazen

Onlangs kwam er een man langs om opnieuw het energielabel van ons speelhuis vast te stellen. We zijn trouwens naar energielabel A gegaan! Een mooie beloning voor al dat harde werk. Maar die man liep dus gewoon door ons speelhuis, deed zijn metingen, controleerde wat hij moest controleren en leek zich werkelijk nergens over te verbazen. Ik vraag me zelfs af of hij überhaupt oog heeft gehad voor zijn omgeving. Hij ging volledig op in zijn werkzaamheden.

Misschien was hij ontzettend professioneel. Misschien had hij al veel gekkere dingen gezien. Of misschien vond hij het inderdaad allemaal doodnormaal. Ik heb het hem niet gevraagd.

Zelfs mijn moeder had er niets op aan te merken

Ook in mijn nabije omgeving heb ik eigenlijk nooit vervelende reacties gekregen. Zelfs niet van mijn ouders, toen ik vertelde dat ik als SM-Meesteres ging werken, inmiddels alweer jaren geleden. En geloof me, vooral mijn moeder kon behoorlijk normerend zijn. Ze had uitgesproken ideeën over hoe bepaalde dingen hoorden en hoe vooral ook niet. Toch heeft ze nooit iets negatiefs gezegd over mijn werk. Dat vond ik destijds best bijzonder.

Wat ik wel regelmatig tegenkom, is nieuwsgierigheid. Mensen willen van alles weten. Hoe werkt dat dan? Wat doe je precies? Waarom vinden mensen dat prettig? En hoe kom je er eigenlijk achter dat je Dominant of onderdanig bent?

Een paar jaar geleden volgde ik een trainingstraject om coach te worden. Ook daar sprak ik openlijk over mijn werkzaamheden. Tijdens de pauzes hingen er regelmatig meerdere dames aan mijn lippen. Niet omdat ik zulke spectaculaire verhalen vertelde, maar omdat ze eindelijk iemand tegenover zich hadden aan wie ze hun vragen durfden te stellen. En die vragen waren soms behoorlijk persoonlijk.

Het viel me vooral op hoeveel stellen er eigenlijk wel iets met BDSM zouden willen doen, maar geen flauw idee hebben waar ze moeten beginnen. Of vrouwen die vertelden dat hun man al jarenlang onderdanige gevoelens had, maar dat zij zelf niet goed wisten wat ze daarmee aan moesten. Ze stonden er best voor open, wilden hun partner daarin misschien zelfs tegemoetkomen, maar ja... hoe dan?

Het zijn nu eenmaal geen onderwerpen die je tijdens een kopje koffie zomaar even met je buurvrouw bespreekt. Al zou dat misschien best eens verhelderend kunnen zijn.

Maar misschien heb ik makkelijk praten

Ik realiseer me heel goed dat mijn situatie anders is dan die van veel anderen. Ik ben zelfstandig ondernemer. Er is geen werkgever die mij op het matje kan roepen omdat mijn privéleven niet zou passen bij de uitstraling van het bedrijf. Niemand kan mij ontslaan omdat ik BDSM-workshops geef of omdat ik als Dominatrix door het leven ga. Die vrijheid heeft lang niet iedereen.

Daarnaast denk ik dat er maatschappelijk nogal verschillend wordt gekeken naar Dominantie en onderdanigheid. Een Dominante vrouw roept misschien nieuwsgierigheid op, terwijl een onderdanige man eerder het risico loopt dat mensen hem zwak of gek vinden. Alsof zijn behoefte aan onderdanigheid iets zegt over zijn karakter, zijn mannelijkheid of zijn vermogen om in het dagelijks leven zijn verantwoordelijkheid te nemen. Wat natuurlijk volslagen onzin is.

Een man kan een uitstekende leidinggevende zijn, een liefdevolle vader, een zelfverzekerde persoonlijkheid en tegelijkertijd intens verlangen naar onderdanigheid. Waarom zou dat elkaar uitsluiten?

Ook tussen mannen en vrouwen bestaan nog altijd merkwaardige verschillen in hoe we naar onderdanigheid kijken. Een onderdanige vrouw past voor sommige mensen kennelijk gemakkelijker binnen hun traditionele beeld van man-vrouwverhoudingen. Maar zodra een man zich vrijwillig onderwerpt aan een vrouw, worden er ineens vraagtekens gezet. Gek eigenlijk.

We leven in een tijd waarin je bij wijze van spreken als fluitketel door het leven mag gaan, maar waarin een BDSM-voorkeur voor veel mensen nog altijd iets is wat je vooral achter gesloten deuren moet houden. Ik vind dat een vreemde tegenstelling.

Eerlijkheid betekent niet dat iedereen alles hoeft te weten

Overigens vind ik dat niemand verplicht is om openlijk voor zijn BDSM-gevoelens uit te komen. Dat zou wel heel gemakkelijk praten zijn vanuit mijn positie. Je privéleven is van jou. Je hoeft geen verantwoording af te leggen over wat je prettig vindt, welke verlangens je hebt of hoe jij invulling geeft aan je Dominantie of onderdanigheid. Al helemaal niet tegenover mensen die daar niets mee te maken hebben.

En soms zijn er heel goede redenen om bepaalde dingen voor jezelf te houden. Een baan, een gezin, een kwetsbare maatschappelijke positie of simpelweg de behoefte aan privacy. Ik begrijp dat allemaal. Maar ik vraag me wel eens af hoeveel mensen zwijgen omdat ze dat zelf prettig vinden en hoeveel mensen zwijgen omdat ze bang zijn.

Bang voor afwijzing. Voor geroddel. Voor gezichtsverlies. Voor die ene collega die ineens anders naar je kijkt. Of voor familieleden die hun oordeel al klaar hebben voordat je überhaupt hebt kunnen uitleggen wat BDSM voor jou betekent.

Want zolang iedereen zijn voorkeur angstvallig verborgen houdt, blijft de buitenwereld denken dat BDSM iets uitzonderlijks is. Iets wat alleen voorkomt in duistere kelders, bij vreemde mensen met nog vreemdere gewoontes. Terwijl de werkelijkheid zoveel veelzijdiger is.

Ik ontmoet binnen BDSM mensen uit alle lagen van de samenleving. Mensen met verantwoordelijke banen, mensen met gezinnen, mensen die midden in het leven staan. En mensen voor wie BDSM een diepe emotionele betekenis heeft, die veel verder gaat dan een spannend spelletje in de slaapkamer. Juist die kant zou ik zo graag wat vaker zichtbaar willen maken.

Hoe eerlijk durf jij te zijn?

Misschien heb ik gewoon geluk gehad met de reacties die ik tot nu toe heb ontvangen. Misschien speelt ook mee hoe vanzelfsprekend ik zelf over BDSM praat. Als ik mijn werkzaamheden vertel alsof het de normaalste zaak van de wereld is, geef ik de ander misschien ook weinig aanleiding om er iets vreemds van te maken. Ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dat ik mij niet wil verstoppen voor iets waar ik met zoveel liefde en overtuiging achter sta. Ik ben trots op mijn werk, op mijn speelhuis, op de mensen die ik mag begeleiden en op de bijzondere verbindingen die binnen BDSM kunnen ontstaan. En ik hoop dat ik met mijn openheid hier en daar een klein beetje kan bijdragen aan een andere kijk op BDSM.

Maar nu ben ik eigenlijk vooral nieuwsgierig naar jou

Hoe eerlijk kom jij uit voor je BDSM-gevoelens? Weten je vrienden ervan? Je familie? Je collega's? Of is het een deel van jezelf dat je zorgvuldig verborgen houdt? Voel je de vrijheid om er open over te zijn, of zijn er omstandigheden die je daarvan weerhouden? Ben je daadwerkelijk weleens veroordeeld om je voorkeur, of ben je vooral bang voor wat er zou kunnen gebeuren als anderen ervan weten?

En misschien nog wel de belangrijkste vraag: als je zeker wist dat niemand je erop zou veroordelen, zou je er dan gemakkelijker over praten?

Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.

Meesteres Moriah

© Afbeelding: Mrs Moriah

This article is also available in English →