Kun je je BDSM-gevoelens opzij zetten voor je partner?

“Kun je je BDSM-gevoelens opzij zetten voor je partner?” is voor BDSMforyou.nl  geschreven door Meesteres Moriah.

Binnen relaties wordt vaak gesproken over compromissen. Over elkaar tegemoetkomen. Over geven en nemen. Over groeien naar elkaar toe. Dat zijn prachtige idealen. Ze vormen de basis van verbinding, vertrouwen en duurzame liefde. Maar soms is er iets wat niet zomaar onder de noemer ‘compromis’ valt. Iets dat dieper ligt dan voorkeur. Dieper dan nieuwsgierigheid. Dieper zelfs dan seksuele smaak.

Voor veel mensen horen BDSM-gevoelens bij wie zij zijn. Niet als hobby of fase, maar als een wezenlijk onderdeel van hun beleving van intimiteit, overgave, controle, spanning en verbinding. En dan komt de vraag die pijnlijk eerlijk is: kun je dat echt opzij zetten voor je partner?

Het is een vraag die zelden licht wordt gesteld. Want als je hem stelt, betekent dat meestal dat liefde en verlangen niet meer vanzelfsprekend samenvallen. Je houdt van iemand. Je wilt samen verder. Maar iets in jou blijft zachtjes, of soms heel luid, roepen dat je een deel van jezelf niet leeft. Niet uit. Niet deelt of wordt erkend. En dat wringt. Niet altijd meteen. Soms jaren later. Maar het wringt.

Wanneer liefde en verlangen niet hetzelfde pad volgen

Veel relaties beginnen zonder dat BDSM een duidelijke rol speelt. Soms omdat iemand zijn gevoelens nog niet volledig heeft ontdekt. Soms omdat het geen prioriteit lijkt. Soms omdat het eenvoudigweg nooit ter sprake komt. Pas wanneer de relatie verdiept, stabiliseert en veiliger voelt, ontstaat ruimte om eerlijker te worden over verlangens. Dan komt het moment waarop iemand voorzichtig zegt: dit leeft in mij. Dit is belangrijk voor mij.

En dan gebeurt wat in veel relaties gebeurt. De ander luistert. Probeert te begrijpen. Maar voelt het zelf niet. Of voelt zelfs weerstand. Angst. Onbegrip. Onzekerheid. Soms wordt er nieuwsgierig gereageerd maar blijft echte betrokkenheid uit. Soms wordt er duidelijk gezegd: dit past niet bij mij. Dit wil ik niet.

Dat betekent niet dat er geen liefde is. Integendeel. Juist omdat er liefde is, wordt het ingewikkeld. Want liefde maakt dat je wilt blijven. Dat je wilt aanpassen. Dat je wilt beschermen wat jullie samen hebben opgebouwd. Maar liefde kan niet altijd vervangen wat ontbreekt. En dat besef kan langzaam groeien als een stille pijn.

Het idee van vrijheid buiten de relatie

Sommige koppels zoeken een tussenweg. De partner die geen behoefte heeft aan BDSM geeft de ander de ruimte om dat stukje buiten de relatie te beleven. In theorie klinkt dat volwassen, ruimdenkend en respectvol. Het lijkt een oplossing waarin niemand iets hoeft op te geven.

In de praktijk blijkt het vaak complexer. Want toestemming is niet hetzelfde als emotionele rust. Jaloezie kan op onverwachte momenten opduiken. Onzekerheid kan groeien. Vergelijking kan binnensluipen. Zelfs als beide partners het rationeel eens zijn, kan het gevoel iets anders doen.

Voor degene die de ruimte krijgt, kan het ook dubbel voelen. Vrijheid kan tegelijk als opluchting en als scheiding worden ervaren. Alsof een belangrijk deel van jezelf niet samen mag bestaan met je relatie, maar ergens anders moet wonen. In een andere kamer. Met een andere sleutel. Dat kan voelen als fragmentatie van jezelf.

Soms werkt het. Soms groeit er een evenwicht. Maar lang niet altijd. Want menselijke verbinding laat zich niet volledig organiseren via afspraken. Gevoelens bewegen. Relaties veranderen. En wat eerst werkbaar leek, kan later alsnog gaan schuren.

Het stille verlies van een niet-geleefd deel van jezelf

Wat vaak onderschat wordt, is wat het betekent om een wezenlijk verlangen langdurig te onderdrukken. Niet tijdelijk. Niet in afwachting van iets. Maar structureel. Jaar na jaar. Mensen kunnen veel. We kunnen ons aanpassen, rationaliseren, relativeren. We kunnen onszelf overtuigen dat liefde belangrijker is dan vervulling. Dat stabiliteit belangrijker is dan authenticiteit. En soms is dat ook echt zo. Maar onderdrukking verdwijnt zelden zonder sporen na te laten.

Het kan zich uiten als onrust. Als frustratie zonder duidelijke aanleiding. Als fantasieën die intenser worden. Als een gevoel van innerlijke afstand. Alsof je een kamer in jezelf hebt afgesloten en de sleutel hebt weggegooid, maar af en toe nog steeds de deur hoort kloppen.

Sommige mensen worden stiller. Anderen juist prikkelbaarder. Sommigen verliezen verlangen in de relatie. Anderen voelen schuld omdat ze blijven verlangen naar iets wat hun partner niet kan of wil geven. Dit zijn geen tekenen van ondankbaarheid. Het zijn signalen van innerlijke verdeeldheid.

Is blijven ondanks gemis vergelijkbaar met blijven voor de kinderen?

Veel mensen herkennen het dilemma uit een andere context. Relaties die blijven bestaan omdat er kinderen zijn. Omdat er geschiedenis is, omdat er stabiliteit is en loslaten ingewikkeld is. Blijven kan liefdevol zijn. Verantwoordelijk. Zorgzaam. Maar blijven kan ook betekenen dat twee mensen elkaar onbedoeld gevangen houden in een vorm die niet meer volledig klopt. Niet uit kwaadheid, maar uit loyaliteit.

Wanneer iemand zijn diepste verlangens structureel moet verbergen om de relatie te behouden, ontstaat een vergelijkbare spanning. Niet zichtbaar aan de buitenkant. Maar voelbaar van binnen. En dan komt de confronterende vraag: beschermen we de relatie, of beschermen we de angst om de ander te verliezen?

Soms is blijven de juiste keuze. Soms is het zelfs een bewuste, gedragen keuze waar beide partners vrede mee hebben. Maar soms betekent blijven ook dat beide mensen elkaar onbewust de kans ontnemen om een partner te vinden die hen volledig kan ontmoeten.

Acceptatie betekent niet altijd participatie

Een belangrijk onderscheid in dit thema is het verschil tussen acceptatie en deelname. Een partner kan je accepteren in wie je bent, zonder dat hij of zij dat deel met je kan beleven. Dat is op zichzelf al waardevol. Werkelijke acceptatie is zeldzaam en kostbaar.

Maar acceptatie vervangt niet altijd gedeelde ervaring. Je kunt gezien worden zonder dat je samen beleeft. Je kunt begrepen worden zonder dat je samen voelt. Voor sommige mensen is dat voldoende. Voor anderen niet. Geen van beide is fout. Het is een kwestie van innerlijke waarheid.

De moed om eerlijk te blijven

Wat dit dilemma zo intens maakt, is dat er geen universeel juiste keuze bestaat. Er is alleen eerlijkheid. Naar jezelf. Naar je partner. Naar de realiteit van wat je voelt en nodig hebt. Soms betekent eerlijkheid dat je bewust kiest voor je relatie, ook al leef je een deel van jezelf niet volledig. Maar dan moet dat een echte keuze zijn. Geen stil offer dat langzaam verandert in verwijt.

Soms betekent eerlijkheid dat je erkent dat liefde alleen niet voldoende is om alles te dragen. Dat kan pijnlijk zijn. Verdrietig. Maar ook respectvol. Want iemand loslaten omdat je elkaar niet volledig kunt ontmoeten, kan ook een vorm van liefde zijn. En soms betekent eerlijkheid dat je samen blijft zoeken. Blijven praten. Blijven onderzoeken. Zonder druk, zonder dwang, zonder verwachting dat de ander moet veranderen.

Respect voor het dilemma zelf

Wat vooral belangrijk is, is erkenning van de complexiteit. Dit is geen eenvoudig vraagstuk. Geen keuze tussen goed en fout. Het is een existentiële spanning tussen verbondenheid en authenticiteit. Mensen die hiermee worstelen, verdienen geen snelle adviezen. Geen oordelen en geen simplificaties. Alleen ruimte om hun innerlijke waarheid te verkennen in hun eigen tempo.

Want uiteindelijk gaat de vraag niet alleen over BDSM. Het gaat over iets universelers. Over wat het betekent om volledig jezelf te zijn in een relatie. En over de prijs die we soms betalen, bewust of onbewust, wanneer liefde en identiteit niet volledig samenvallen.

Misschien is de echte vraag een andere

Niet: kun je je BDSM-gevoelens opzij zetten voor je partner?
Maar: wat gebeurt er met jou, met je partner en met jullie relatie als je dat doet? En kun je leven met dat antwoord, op de lange termijn, met open ogen en een rustig hart?

Voor veel mensen ligt precies daar de kern van het dilemma. En misschien ook het begin van hun eerlijkste keuze.

Klein steuntje in de rug nodig?

Heb jij een verlangen naar een BDSM beleving als Dominant of onderdanig en wil je hier op een normale (en vrijblijvende) manier over praten? Wellicht kan een live date met mij of (online/fysiek/telefonisch) coachgesprek, je hierin tegemoet komen. Of boek een informatieve, inspirerende, op maat samengestelde privé workshop voor de beginnende meesteres/meester, single sub of voor koppels.

Meer informatie

Hoe begin je met BDSM?
BDSM hoe het hoort
De maatschappelijke uitsluiting van BDSM
BDSM voor beginners: de basis van een veilige en mooie beleving
Mentale veiligheid binnen BDSM krijgt vaak niet de aandacht die het nodig heeft
Waarom doen mensen aan BDSM?

Bronvermelding

Tekst: Meesteres Moriah
Fotografie: 123rf.com