Waarom bevechten we elkaar, als we uiteindelijk hetzelfde willen?

“Waarom bevechten we elkaar, als we uiteindelijk hetzelfde willen?” is voor BDSMforyou.nl  geschreven door Meesteres Moriah.

Soms vraag ik me oprecht af waarom het binnen de BDSM-scene zo moeilijk lijkt om elkaar iets te gunnen, elkaar te versterken en vooral te kijken naar wat ons met elkaar verbindt.

Die vraag komt niet voort uit één incident. Het is iets waar ik door de jaren heen vaker tegenaan ben gelopen en wat me, naarmate ik steeds meer tijd en energie in de BDSM-wereld steek, eigenlijk steeds meer verbaast. Misschien ook wel verdriet doet.

Grote missie

Ik heb mezelf inmiddels een behoorlijk grote missie gegeven. Ik wil BDSM uit de schimmigheid halen. Ik wil laten zien dat BDSM zoveel meer is dan de beelden die de buitenwereld er vaak van heeft. Dat het intens kan zijn, mooi, liefdevol, verbindend, spannend, kwetsbaar en soms levensveranderend. Dat er een wereld achter schuilgaat waarin mensen delen van zichzelf kunnen ontdekken die ze misschien jarenlang hebben weggestopt.

Tegelijkertijd wil ik bijdragen aan kennis. Want hoe mooi BDSM ook kan zijn, het vraagt verantwoordelijkheid. Weten waar je mee bezig bent. Begrijpen wat bepaalde handelingen lichamelijk en mentaal met iemand kunnen doen. Leren over grenzen, communicatie, veiligheid, consent en nazorg. Niet om BDSM klinisch te maken of ieder risico eruit te poetsen, want dat kan helemaal niet, maar wel om mensen de informatie te geven waarmee ze bewustere keuzes kunnen maken.

Daar gaat inmiddels bijna een dagtaak in zitten.

Ik schrijf de dagen aan elkaar

Ik schrijf voor mijn websites, bouw aan de BDSM-Encyclopedia, maak podcasts, schrijf boeken, deel informatie via social media en ontwikkel binnen de Pro Domme Society een online leeromgeving waarin kennis en ervaring verder kunnen worden gedeeld. Ik schrijf artikelen, zoek dingen uit, lees onderzoeken, beantwoord vragen en probeer ingewikkelde onderwerpen zo uit te leggen dat mensen er daadwerkelijk iets aan hebben.

Voor een groot gedeelte van dat werk krijg ik helemaal niets betaald. Veel van de informatie die ik maak, staat gewoon vrij toegankelijk online. Ik zeg dat niet omdat ik daar applaus voor verwacht. Ik heb daar zelf voor gekozen. Ik doe het omdat BDSM mijn passie is en omdat ik geloof dat goede informatie kan bijdragen aan een veiligere scene én aan een realistischer beeld van BDSM buiten die scene. Dat ik daarbij weerstand vanuit de buitenwereld tegenkom, verbaast me eigenlijk niet eens zo.

BDSM roept nu eenmaal vooroordelen op. Mensen die er weinig van weten, denken soms dat het uitsluitend over pijn, seks, misbruik of vreemde mensen in donkere kelders gaat. Daar valt nog een wereld te winnen. Juist daarom schrijf ik zoveel. Juist daarom praat ik erover. En juist daarom probeer ik BDSM ook buiten onze eigen bubbel bespreekbaar te maken. Maar weerstand vanuit de BDSM-scene zelf vind ik veel moeilijker te begrijpen.

Waarom zouden we elkaar bevechten?

Waarom zouden mensen die uiteindelijk grotendeels hetzelfde willen elkaar dwarszitten, negeren of als concurrent beschouwen?

Natuurlijk hoeven we het niet allemaal met elkaar eens te zijn. Sterker nog, dat zou ik helemaal niet willen. BDSM is veel te divers om één waarheid te hebben. Wat ik een prachtige dynamiek vind, kan een ander helemaal niets doen. Waar ik bepaalde veiligheidskeuzes maak, kan iemand anders een andere afweging maken. Waar de één behoefte heeft aan protocollen en structuur, krijgt een ander daar spontaan jeuk van. Daar hebben we binnen BDSM zelfs een prachtige uitdrukking voor: YKINMK – Your Kink Is Not My Kink. Waarom passen we dat principe dan niet wat vaker toe op onze ideeën, initiatieven en organisaties?

We mogen verschillend denken. We mogen kritisch zijn op elkaar. We mogen elkaar zelfs stevig bevragen, want daar kunnen we allemaal beter van worden. Maar wanneer het onderliggende doel overeenkomt, waarom zou verschil dan automatisch concurrentie moeten betekenen?

Als jij BDSM veiliger, zichtbaarder, beter begrepen of professioneler wilt maken en ik wil dat ook, dan zie ik in eerste instantie iemand met wie ik iets gemeen heb. Misschien kunnen we kennis uitwisselen. Misschien kunnen we naar elkaar verwijzen. Misschien kunnen we samen iets organiseren. Misschien bereiken we ieder een totaal andere doelgroep en kunnen we juist daardoor iets voor elkaar betekenen. En misschien komen we er na één gesprek achter dat samenwerken helemaal niet werkt. Ook prima. Maar dan hebben we elkaar tenminste ontmoet.

Vrouwen onder elkaar

Misschien raakt dit mij nog wel het meest wanneer het om vrouwen gaat. Een van de redenen waarom ik de Pro Domme Society ben begonnen, is mijn overtuiging dat vrouwen elkaar veel meer zouden kunnen versterken. Niet door allemaal hetzelfde te worden of elkaar voortdurend naar de mond te praten, maar juist door kennis, ervaring en mogelijkheden met elkaar te delen.

Als een andere vrouw iets prachtigs neerzet, maakt dat wat ik doe toch niet kleiner? Wanneer zij ergens ontzettend goed in is, hoef ik daar toch niet slechter van te worden? En als ik iets heb opgebouwd waar zij iets aan kan hebben, waarom zou ik dat dan krampachtig voor mezelf moeten houden? Ik zoek daarom regelmatig contact met anderen wanneer ik mogelijkheden voor samenwerking zie. Gewoon vanuit nieuwsgierigheid: kunnen we iets voor elkaar betekenen?

Wat me daarbij blijft verbazen, is hoe vaak daar helemaal geen antwoord op komt. Geen nee, geen dank je, maar dit past niet bij mij, zelfs geen kort berichtje. Gewoon niets. En eerlijk gezegd snap ik dat werkelijk niet.

Misschien ben ik daarin naïef. Misschien kijk ik anders naar concurrentie. Ik geloof namelijk dat je eigen kracht niet kleiner wordt wanneer je een ander ruimte geeft. Integendeel. Wanneer verschillende mensen en organisaties binnen BDSM elkaar versterken, ontstaat er naar mijn idee juist iets wat individueel veel moeilijker te bereiken is. Zeker als we naar buiten willen treden.

Hoe willen we dat de buitenwereld naar ons kijkt?

We willen serieus genomen worden. We willen dat mensen begrijpen dat BDSM niet automatisch misbruik betekent. We willen dat consensuele BDSM niet wordt verward met geweld. We willen ruimte voor onze seksualiteit, onze relaties, onze dynamieken en onze manier van leven. Maar hoe sterk staan we tegenover die buitenwereld wanneer we ondertussen binnen onze eigen kleine wereld vooral bezig zijn elkaar te bevechten? Ik vind dat soms oprecht een sneu gezicht.

Niet omdat kritiek verboden zou moeten zijn. Integendeel. Een gezonde gemeenschap moet tegen kritiek kunnen. Misstanden moeten benoemd kunnen worden en niemand hoeft gespaard te worden omdat diegene toevallig tot dezelfde scene behoort. Maar er is een verschil tussen kritisch zijn en elkaar het licht in de ogen niet gunnen. En misschien zit daar mijn eigenlijke vraag.

Wat zijn we bang kwijt te raken wanneer we een ander binnen onze scene helpen groeien?

Aandacht? Status? Bezoekers? Klanten? Erkenning? Het gevoel dat wij degene waren die iets als eerste bedacht hebben? En is wat we daarmee denken te beschermen werkelijk groter dan wat we gezamenlijk zouden kunnen opbouwen?

Ik weet het antwoord niet. Misschien zijn er goede redenen waarom anderen hier heel anders naar kijken dan ik. Daarom schrijf ik dit ook niet om iemand de les te lezen. Ik zou juist graag begrijpen waar die terughoudendheid vandaan komt. Want mijn eerste beweging zal samenwerking blijven.

Niet met iedereen en ook niet ten koste van alles. Verbinding betekent voor mij niet dat je geen grenzen hebt of alles maar moet accepteren. Soms passen mensen niet bij elkaar. Soms verschillen uitgangspunten te veel. Soms ontbreekt vertrouwen. Dan houdt het op. Maar ik wil graag iemand als mogelijke bondgenoot kunnen zien, die optie in ieder geval in eerste instantie altijd vrijhouden.

We hoeven elkaars kink niet te delen. We hoeven elkaars visie niet volledig te onderschrijven. We hoeven zelfs niet allemaal vrienden te worden. Maar als we uiteindelijk hetzelfde grotere verlangen hebben – een BDSM-wereld waarin mensen zichzelf mogen ontdekken, waarin kennis beschikbaar is, waarin we van elkaar leren en waarin de buitenwereld eindelijk eens verder kijkt dan het karikaturale beeld van zwepen, leer en donkere kelders – dan zou ik veel liever onderzoeken waar we elkaar kunnen vinden. Want volgens mij wordt niemand binnen onze scene sterker wanneer we elkaar kleiner proberen te maken.

Dus ik stel de vraag graag open: waarom is samenwerken binnen de BDSM-scene soms zo moeilijk? En wat zouden we kunnen bereiken wanneer we wat minder zouden kijken naar wie er naast ons staat, en wat vaker naar de richting waarin we samen proberen te bewegen?

Klein steuntje in de rug nodig?

Heb jij een verlangen naar een BDSM beleving als Dominant of onderdanig en wil je hier op een normale (en vrijblijvende) manier over praten? Wellicht kan een live date met mij of (online/fysiek/telefonisch) coachgesprek, je hierin tegemoet komen. Of boek een informatieve, inspirerende, op maat samengestelde privé workshop voor de beginnende meesteres/meester, single sub of voor koppels.

Meer informatie

Vechten tegen digitale dogma’s – Waarom ik soms bijna opgeef (maar toch doorga)
Wat zeggen recente onderzoeken over BDSM en identiteit?
Zijn er wetenschappelijke bronnen over BDSM?
De uitholling en verwoesting van BDSM

Bronvermelding

Tekst & fotografie: Mrs Moriah